माझी उत्साहमूर्ती आजी

नीट चापून चोपून नेसलेली नऊवारी साडी, काळ्या-चंदेरी केसांचा घातलेला सुबक अंबाडा, शांत-समाधानी चेहर्‍यावर फुललेलं स्मितहास्य. प्रसन्न व्यक्तिमत्त्व. अशी माझी आजी.

लहानपणापासून तिच्याशी गप्पा मारायला मला खूप आवडतं. ती म्हणजे चैतन्याचा खळाळता झरा. तिच्याशी बोललं की कसं छान वाटतं. मी आजवर कधी तिला कंटाळलेलं, थकलेलं पाहिलंच नाहिये. सदैव हसतमूख, उत्साही, बोलक्या स्वभावाची, आम्हा नातवंडांपेक्षाही तरूण अशी माझी आजी. सतत काही ना काही कामात व्यग्र. कित्येक वेळा तिच्या बरोबर काम करता करता आम्ही थकून जातो पण आजी मात्र अजिबात दमत नाही. म्हणून आम्ही तिला म्हातार्‍या नातवंडांची तरूण आजी म्हणतो स्मित

असंच एकदा मी तिला विचारलं, “आज्जी, तूझ्या अखंड उर्जेच रहस्य काय?” तर ती म्हणाली “जेव्हापासून आम्हाला कळतं आहे तेव्हा पासून आम्ही कामचं करत आहोत. या सतत काम करण्यामूळचं आत्ताही एनर्जी टिकून आहे.”

घरात एखादा कार्यक्रम असेल तर त्याची तयारी, मग कार्यक्रम, मग नंतरची आवरा-आवर, अशा वेळी कधी कधी खरचं असं होतं की घरातली सारी मंडळी थकून जातील, पण आजी मात्र कामं करूनही फ्रेश. आणि ती स्वतः भरपूर काम करत असली तरी सहसा दुसर्‍याला कामं सांगायची तिला फारशी सवय नाही. उलट कोणी आलं की स्वतः चहा करेल, सोबत डब्यातून खाऊ/बिस्किटं काढून डीशमध्ये देईल. हे खा, ते खा असा आग्रह करेल.

रिकाम्या वेळात ती रोजचा पेपर आवर्जून वाचते. रोजची आवडीची मालिका पहाते, त्याची स्टोरी (जणू काही त्यातली पात्रं खरीच आहेत या भावाने) आम्हाला सांगते स्मित तिची स्वतःची एक छोटी डायरी ती मेंटेन करते ज्यात तिला लागणारे फोन नंबर, पत्ते तिने सुवाच्य अक्षरात लिहिले आहेत. आता तिचं थोडं जास्त वयं झाल्यामुळे काही गोष्टी तिच्या पूर्वीइतक्या लक्षात रहात नाहीत पण अगदी परवा-परवा पर्यंत सगळ्यांचे (मुलं, मुली, सूना, जावई, नातवंड) वाढदिवस लक्षात ठेवून प्रत्येकाला आजीचं पत्र किंवा फोन नक्की असायचा. आता लक्षात येइल तेव्हा फोन करते आणि वाढदिवशी प्रत्यक्ष भेट होणार असेल तेव्हा आजही काही ना काही खाऊ/भेट आवर्जून देते.

कूटंबातल्या प्रत्येकाची तिला काळजी असते. कोणाला काही दुखलं-खूपलं, कोणाची तब्येत बरी नाहीये अशा वेळी तिचही मन काळजीत असतं. ती तिथे असेल तर मग कुठे काढा करून दे, कुठे माहिती असलेले काही घरगुती उपाय सूचव असं करत रहाते आणि ती लांब असेल तर मग फोनवरून हे उपाय सांगते. कोणाला काही प्रॉब्लेम असेल तर तिच्या परीने ती त्यावर सोल्यूशन सूचवत असते. वयोमानानुसार तिलाही दू़खतं – खूपतं असेल पण आजवर मी तिच्या तोंडून तब्येतीच्या तक्रारी फारशा ऐकल्या नाहीत. किंवा कोणालाही ‘माझं डोकं चेपून द्या, बाम लावून द्या, पाय चेपून द्या’ असं स्वतःहून सांगितल्याचं मला स्मरतं नाही.

एखादे गेटटूगेदर आम्ही कधी कुठे रेस्टॉरंटमध्ये ठरवले असता छानशी साडी नीट नेसून, केसांचा नीटनेटका अंबाडा घालून, हलकीशी पावडर लावून सगळ्यांबरोबर उत्साहाने येते. स्वत:साठी इडली-दोसा असे पचायला हलके पदार्थ मागवते. पण आम्ही आग्रह केला तर आम्ही मागवलेले (तिच्यासाठी) नवीन पदार्थही टेस्ट करते, जसं की पिझ्झा, पास्ता, नूडल्स वगैरे. कुठेच नव्या पिढीबद्दल तक्रारी नाहीत, आजकालची मूलं म्हणजे… असा सूर नाही. उलट प्रत्येक पिढीशी छान जूळवून घेते, छान मिक्स होते. ओपन माइंडेड आहे माझी आजी.

रूढी-परंपरांबद्दलही आजी काही प्रमाणात आधुनिक विचारांची आहे. आजोबांचं निधन झाल्यानंतर तिनं मंगळसूत्र घालणं सोडलं पण टिकली अजूनही लावते. छान रहाते. देवावर विश्वास आहे तिचा खूप. रोज देव-पूजा, स्तोत्र म्हणणे हे सगळ करते. पण ते स्वतःच्या आनंदासाठी, स्वतःपुरतं. कशाचही अवडंबर नाही. दुसर्‍याला कशाचीही सक्ता नाही.

या माझ्या आजीशी बोलताना कधी आपल्याला जनरेशन गॅप वगैरे काही जाणवतं नाही. खरचं. ती अगदी लहान बाळापासून ते वृद्धांपर्यंत कोणाशीही सहजतेने संवाद साधते. जे जे कोणी तिच्या संपर्कात येते त्यांना ती काही भेटींमध्येच आपलसं करते. तिने खरं तर आयुष्याच्या प्रदीर्घ वाटचालीत अनेक बर्‍या वाईट घटना पाहिल्या, अनुभवल्या असतील, पण स्वभावात किंवा बोलण्यात कुठेही कटूता नाही, वैताग नाही. याचा अर्थ तिच्या वाट्याला दू:ख कधी आलेच नाही असं मूळीच नाही. पण त्या त्या प्रसंगी खंबीर होत तिने ते प्रसंग निभावून नेले आणि नेहमी आनंदी राहिली. कारण “आयुष्यात घडणार्‍या बर्‍या, वाईट सगळ्या घटना अ‍ॅक्सेप्ट करून पुढे जाणे, प्रॉब्लेम्स आले तर ‘हे माझ्याच बाबतीत का झालं’ असा विचार करत बसण्यापेक्षा त्यावर सोल्यूशन शोधणे, जीवनाकडे सकारात्मक दृष्टीने पहाणे” हे तिच्या जगण्याचं साधंसोपं सूत्र आहे. भूतकाळाबद्दल विचार न करता, भविष्याची काळजी न करता, वर्तमानात आनंदी रहाणं तिनं छान साधलं आहे.

तिला नवीन गोष्टी शिकायची खूप हौस आहे म्हणजे अगदी टी.व्ही. चा रिमोट कसा वापरायचा यापासून ते मोबाईलवरून फोन कसा लावायचा, कसा रिसिव्ह करायचा इथपर्यंत अनेक गोष्टी शिकण्यात तिला रस असतो. आणि हो, तिला बोलताना इंग्लिश शब्द वापरायचीही खूप आवड आहे. आम्हा नातवंडांच्या तोंडून एखादा नवीन तिला माहिती नसलेला इंग्लिश शब्द आला की ती त्याचा अर्थ विचारते आणि बरोबर लक्षात ठेवून पुढच्या वेळी योग्य ठिकाणी आठवणीने वापरते. कोणत्याही नवीन गोष्टी आत्मसात करणं तिला आवडतं. वयाच्या ऐंशीव्या वर्षानंतर तिनं मावशीबरोबर पहिला विमानप्रवास केला, अजिबात न घाबरता. कौतूक वाटतं मला तिचं.

तिच्या काळी ती चौथीपर्यंत शिकली. त्यापुढेही तिला शिकवायचा तिच्या दादांचा आग्रह होता असं ती सांगते. “त्या लहान वयात शिक्षणाचं महत्त्व तितकं वाटलं नाही. शिकायचं म्हणजे एका जागी बसणं आलं आणि लहानपणी खेळण्याकडे खूप ओढा असतो ना, त्यामुळे नाही शिकले पुढे. पण शिकायला हवं होतं खर तरं” असं म्हणते. तिला पेटी वाजवायला आवडतं, गाणं म्हणायला आवडतं. वयाच्या ५०-५५ व्या वर्षी तिने गायनाची परीक्षा दिली आणि त्यात ती पहिली आली.

अशा माझ्या तरूण आजीला उत्तम आयूरारोग्य लाभो आणि अशी आजी सगळ्यांना मिळो हीच सदिच्छा.
तिच्याकडे पाहून मनोमनं मी हेच ठरवलं आहे की मी जेव्हा तिच्या वयाची होईन तेव्हा मी पण अगदी तिच्यासारखीच होण्याचा प्रयत्न करेन, सर्वांना हवीहवीशी वाटणारी हसतमूख आज्जी स्मित

Advertisements

6 thoughts on “माझी उत्साहमूर्ती आजी”

  1. मस्तच ….. सगळ्या आज्या थोड्या फार फरकाने अश्याच असतात. सुरकुतलेल्या अंगाचा मऊपणा अगदी हृदयापर्यंत पोचलेला असतो.

    1. धन्यवाद अनुविना.
      >> सुरकुतलेल्या अंगाचा मऊपणा अगदी हृदयापर्यंत पोचलेला असतो.>>
      अगदी खरं आहे. आजी म्हणजे वात्सल्यमूर्ती.

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदला )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदला )

Connecting to %s