पब्लिक लायब्ररी

राले मध्ये रहात असताना घराजवळच एक पब्लिक लायब्ररी होती. या पब्लिक लायब्ररीज खूप छान असतात. ही लायब्ररी खूप प्रशस्त, हवेशीर होती. लायब्ररीचे पार्किंगही मोठे होते. या लायब्ररी मध्ये भरपूर पुस्तके वेगवेगळ्या विभागांमध्ये विषयवार लावून ठेवलेली होती. लायब्ररीमध्ये प्रवेश घेणे खूपच सोपे असते. ५ मिनिटांमध्ये काम होते. पब्लिक लायब्ररीची सुविधा विनामूल्य असते. फक्त पुस्तके परत करण्यास उशीर झाल्यास दंड तेवढा असतो. एका कार्डवर एका वेळी हवी तेवढी पुस्तकं घेता येतात. लायब्ररीबाहेर एक ड्रॉपबॉक्स असतो. फक्त पुस्तकं रिटर्न करायचं काम असेल तेव्हा या ड्रॉपबॉक्समध्ये पुस्तकं टाकून परस्पर जाता येतं. ही पुस्तकं ठराविक वेळेला लायब्ररीचे कर्मचारी आत घेऊन जातात. लायब्ररी बंद असेल तेव्हाही रिटर्न करायची पुस्तकं या ड्रॉपबॉक्स टाकून जाता येते. पुस्तकं परत करण्यास जमणार नसेल तेव्हा ती ऑनलाइन रिन्यू करता येतात. एक पुस्तक जवळ जवळ ८-१० वेळा रिन्यू करता येते. त्यामुळे तुम्हाला दंड होऊ नये यासाठी भरपूर सोय केली असते. एवढं करून जर वेळेत पुस्तक रिन्यू किंवा रिटर्न केले गेले नाही तर मात्र प्रत्येक पुस्तकामागे प्रत्येक दिवसामागे दंड आकारला जातो.

या लायब्ररीमध्ये एक छोटेखानी कॉम्प्युटर विभाग होता. त्यामध्ये ईंटरनेट कनेक्शन असलेले १५-२० कॉम्प्युटर होते. ते कोणालाही विनामूल्य वापरता यायचे. आपल्या लॉग इन आयडी ने लॉग इन करावे लागायचे. एकदा लॉग -इन केल्यावर ३० मिनिटाचं सेशन वापरायला मिळायचं. प्रिंट आउट्सना मात्र चार्ज असायचा. लहान-मोठे कोणालाही कॉम्प्युटर्स वापरण्याची परवानगी होती. याशिवाय लायब्ररीमध्ये पुस्तकं सेल्फ चेक आउट करायची सोय होती. लायब्ररीचे कर्मचारी कोणत्याही मदतीसाठी किंवा कोणतीही माहिती देण्यास नेहमी तत्पर असायचे.

लहान मुलांच्या विभागात छोट्या छोट्या टेबल खुर्च्यांचे सेट्स होते. लहान मुलांना त्यावर सहज बसता यावे, आरामात वाचता यावे अशा तर्‍हेची व्यवस्था होती. अगदी छोट्यांसाठी वुडन खेळणी, गेम्स ठेवलेले असायचे. तिथे जवळचं लायब्ररीच्या आतच एक मोठी रूम/हॉल होता. तो छान सजवलेला असायचा. सजावट सिझननुसार वेगवेगळी केली असायची. दर आठवड्यातून एकदा वेगवेगळ्या एजग्रूपमधल्या मुलांसाठी वेगवेगळ्या वेळी या हॉलमध्ये स्टोरी टाइम असायचा. म्हणजे इथे मुलांसाठी एक छोटं पुस्तक वाचून दाखवलं जाई, कधी पपेट शो पण असे. तर कधी गाणं लावून त्यावर सोपा डान्स करून घेतला जाई. इथं मुलांना सोडून पालकांनी लायब्ररीमध्ये वेळ घालवला तरी चाले. ज्यांची मुलं लहान आहेत ते पालकं मुलांसोबत स्टोरीटाइमला बसायचे. मुलं खूप एन्जॉय करायची हा स्टोरीटाइम. विकेंडला फॅमिली स्टोरी टाइमही असायचा. त्याला जाण्याचा योग मात्र कधी आला नाही.

याशिवाय लायब्ररीच्या एका सेक्शनमध्ये टेबल- खुर्च्या होत्या, एका सेक्शनमध्ये पॉवर पॉइंट असलेले डेस्क होते जेथे बसून आपला लॅपटॉप घेऊन अभ्यास करता यायचा किंवा पुस्तकं वाचत बसता यायचे. लायब्ररीच्या एका टोकाला एक आयताकृती हॉल होता त्याला काचेची भिंत आणि काचेचं दार होतं. इथे सुद्धा अभ्यास करण्यासाठी, पुस्तकं वाचण्यासाठी व्यवस्था होती. इथेही मोबाइल/आयपॅड/लॅपटॉप चार्जिंग करण्याची सोय होती. एकूणच लायब्ररीत निरव शांतता असली तरी या विभागात तर एकदम पिन ड्रॉप सायलेन्स असायचा.

लायब्ररीचे काही ना काही कार्यक्रम सतत चालू असायचे. हे सर्व कार्यक्रम विनामूल्य असायचे. कधी ‘Craft It’ वर्कशॉप्स असायची. कधी करीअर ऑप्शन्सवर सेशन, कधी ‘Meet the artist’, कधी ‘Financial Management’ वर कार्यक्रम, कधी ‘Baby/Toddler/Family storytime’, कधी टीन एजर्ससाठी काही प्रोग्रॅम असे विविध प्रकारचे विविध वर्गांना समोर ठेवून, विविध एजग्रूपसाठी छान कार्यक्रम असायचे. आणि फेस्टिव सिझनमध्ये (जसं की इस्टर, हालोविन, ख्रिसमस) त्या त्या फेस्टिवलशी संबंधित कार्यक्रम असायचे.

या लायब्ररीमुळे, तिथल्या कार्यक्रमांमुळे वेळ छान जायचा. म्हणून आठवडा, दोन आठवड्यातून लायब्ररी ट्रीप नक्की असायची.

 

मॉर्निंग वॉक – एक चांगला आणि सोपा व्यायाम प्रकार

वजन कमी करणे, बारीक होणे हा आजकाल सगळ्यांचाच एकदम जिव्हाळ्याचा विषय झाला आहे. हा विषय जितका जिव्हाळ्याचा तितकाच डोकेदूखीचा पण आहे. कारण वजनाचा काटा वाढताना सर्रकन वाढ्तो आणि कमी व्हायचे तर नाव घेत नाही. म्हणजे वाढताना मणामणाने आणि कमी होताना कणाकणाने 🙂

तर एकदा मलाही असंच वजन कमी करावसं वाटत होतं. तसं त्याआधी २ एक वर्षापूर्वी जिमचा वेटलॉस  प्रोग्रॅम केला होता. तेव्हा दोन महिन्यांमध्ये साडेतीन-चार किलो वजन कमी झाले होते. मशिन एक्झरसाइझ आणि फ्लोअर एक्झरसाइझचं कॉम्बिनेशन असे. अशा प्रोग्रॅम्समध्ये खाण्याची पथ्थ्ये पण फार पाळावी लागतात. काय खावं, काय खाऊ नये, किती खावं ते सांगितलेलं असे. गोड अजिबात म्हणजे अजिबात खायच नाही.

रोज काय जेवलो, किती जेवलो ते एका डायरीमध्ये लिहून ती डायरी इन्स्ट्रक्टरला दाखवावी लागे. बरेचदा म्हणजे जवळजवळ ९०-९५% वेळा पथ्थ्य पाळली जायची आणि कधी कधी नाही पाळली जायची तेव्हा मग वजनकाटा लगेचच ते आगाऊपणाने दाखवून द्यायचा 😦 रोजच्या रोज वजन करायचं असे आणि ५०/१०० ग्रॅम वजन वाढलं तरी इन्स्ट्रक्टर ‘कारणे दाखवा’ नोटिस बजावत असे. मग आम्ही पण होमवर्क न केलेल्या मुलासारखा चेहरा करून अशीच काही-बाही कारणं सांगत असू की, कसं काय वाढलं वजनं कोणास ठाऊक. खरं तरं नेहमीचचं जेवले आहे वगैरे वगैरे 😉 असा सगळा प्रकार होता तो.

यावेळी परत जिम लावायचा कंटाळा आला होता. तसही जिमपेक्षा मला मोकळ्या हवेत फिरायला जायला खूप आवडतं. फ्रेश वाटतं आणि व्यायाम करणं हे एक काम वाटतं नाही. मग मी ठरवलं की जवळच्या एका ग्राउंडवर सकाळी वॉकला जायचं. ग्राउंडवर पोहोचल्यावर अर्धा तास ग्राउंडला चकरा मारायच्या. अर्ध्या तासाने घरी जायला निघायचं. रोज घरून निघायची वेळ साधारण फिक्स ठेवली. पण कधी कधी ऊशीर झाला तरी फिरायला जायचा नेम चुकवला नाही. ऊशीरा तर ऊशीरा. मग जेव्हा पोचायचे तेव्हा घड्याळ पहायचे आणि बरोबर अर्धा तास व्यायाम करून मग घरी जायला निघायचे.

पहिले काही दिवस खूपसं चालतं आणि थोडं अंतर पळत अशी ग्राउंडला फेर्‍या मारायचे. नंतर हळूहळू पळण्याचं प्रमाणं वाढवतं गेले. नंतर नंतर आपला स्टॅमिना पण आपोआप वाढत जातो. मग जितकं जास्त शक्य आहे तेवढं अंतर पळतं जायचं, दम लागला की चालायचं, मग परत पळायचं असं करतं ग्राउंडला फेर्‍या मारायचे. रोजच्या रोज जायचा मात्र अजिबात कंटाळा केला नाही. कोणत्याही प्रकारच्या व्यायामाचे चांगले रिझल्ट हवे असतील तर त्यात सातत्य हवचं. ग्राउंड इतकं मोठं होतं की एक फेरी मारायला १० मिनिटं लागायची. अशा ३ फेर्‍या रोज व्हायच्या. लवकरच म्हणजे महिन्या-दीड महिन्यांनंतर मलाही जाणवलं की व्यायामाचा चांगला उपयोग झाला आहे आणि परिचितांच्या कॉम्प्लिमेंटस पण मिळू लागल्या की बारीक झाली आहेस बरं का 🙂

तरं असा फायदा झाला चालत-पळतं व्यायामाचा. म्हणून म्हंटलं ह्यावरच एक पोस्ट लिहूयात. कोणाला उपयोग झाला तर चांगलचं आहे.

मॅप रिडिंग…

ही गोष्ट आहे मी लंडनमध्ये होते तेव्हाची. ऑफिस सुटल्यावर संध्याकाळी ६ च्या दरम्यान धावत पळत स्टेशनवर आले आणि नेहमीच्या ट्रेनमध्ये बसले. त्या दिवशी बहुधा शुक्रवार असावा. कारण ट्रेन बरीच रिकामी वाटत होती. ट्रेनमध्ये जास्त गर्दी नव्हती. मी एका रिकाम्या सीटवर स्थानापन्न झाले.

त्यानंतर १०-१५ मिनिटांनी एक ६०-६५ वयाचा ब्रिटिश माणूस हातामध्ये कसलासा भलामोठा मॅप घेऊन माझ्याजवळ आला. चांगलाच फुल झालेला दिसत होता 😉 पण सभ्यपणे बोलत होता. मला त्याने एका ठिकाणाचं काहीतरी नावं सांगितलं (नेमकं काय नावं सांगितलं ते आता आठवत नाही) आणि म्हणाला की ‘मला ते ठिकाण या मॅप मध्ये शोधून देशील का?’. असं म्हणून त्याने तो मोठाला मॅप माझ्याकडे दिला. आधीच मॅप्सच आणि माझं वाकडं आहे. त्यात लंडनमध्ये येऊन तेव्हा ४-५ महिनेच झाले होते त्यामुळे  मला फार फार तर घर ते ऑफिस आणि आसपासची काही स्टेशन्स एवढीच काय ती माहिती होती. तरीही लगेच ‘नाही’ कशाला म्हणा, बघू तरी सापडतं आहे का ते ठिकाणं त्या मॅपवर असं (मनात) म्हणून मी तो नकाशा चाळू लागले पण ३-४ मिनिटे झाली तरी मला काही ते ठिकाण सापडलं नाही, हे पाहून त्या माणसाने काहीसं वैतागून माझ्याकडून मॅप परत घेतला आणि मला म्हणाला, “Girls can never read a map..”

मला आधी खूप राग आला त्या माणसाचा. इथे मी त्याला मदत करायचा प्रयत्न करत होते आणि हा माझ्यावरच का वैतागतोय. पण नंतर हसू आलं कारण मला खरचं मॅपवरून एखादं ठिकाणं शोधणं अवघडं जातं 🙂

यावरूनच मॅप रिडिंगचा अजून एक किस्सा आठवतो आहे तो लंडनचाच. मी ऑफिस जॉइन केलं त्यानंतर १-२ दिवस ट्रेनने एका कलिगबरोबर ऑफिसला जात होते. त्यानंतर माझं मलाच जायचं होतं. तसं तिसरे दिवशी मी एकटीच ऑफिसला जाणार होते. ऑफिसजवळच्या ट्रेन स्टेशनवर उतरल्यावर तिथून ऑफिसपर्यंत चालत जायचा १० मिनिटांचा रस्ता आहे. तो बर्‍याच छोट्या गल्लीबोळातून जात होता. दोन दिवस त्या रस्त्याने सहकार्‍याबरोबर गेल्याने ‘सोपा रस्ता आहे’ असं वाटतं होतं आणि बराचं लक्षात ठेवायचा प्रयत्न केला होता. सो तिसर्‍या दिवशी एकदम आत्मविश्वासाने इच्छित ट्रेन स्टेशनवर उतरून तिथून चालत निघाले. निम्मी वाटं परफेक्ट लक्षात ठेवली होती पण आता दोन दिशेला जाणारे रस्ते लागले आणि इथे घोडं अडलं, डावीकडे वळायचे का उजवीकडे? मोठा प्रश्न पडला. आता काय करावं. मग सॅकमधला मॅप बाहेर काढला आणि तो काढून थोडं अंतर (उगाचच ;-)) इकडे-तिकडे जाऊन आले. पण मॅपवरून ऑफिस गाठणे काही जमलं नाही.

रस्त्यावर माणसांचा आणि वहानांचा गजबजाट होता. मग म्हंटलं इंडियन GPS सिस्टिम वापरू 😉 रस्त्यावरच्या १-२ जणांना हवा असलेला पत्ता सांगितला. आणि त्यातून कन्फ्युजन अजून वाढले. कारण एकाने डावीकडे आणि एकाने उजवीकडे जा असं सांगितले 🙂 सो इंडियन GPS सिस्टिमचे रिजल्टही इंडियन स्टाइअलनेच मिळाले 😉 असो. आता मात्र उशीर होत होता. मग सरळ तिथल्याच एरियात काम करणार्‍या मित्राला फोन लावला आणि माझं लोकेशन सांगून तिथे ये आणि मला माझ्या ऑफिसला कसं जायचं ते सांग असं सांगितलं. मग तो दोनच मिनिटात पोचला आणि त्याने मला रस्ता नीट सांगितला. खरं तर मी ऑफिसपासून दोनच मिनिटांच्या अंतरावर होते पण गल्ली-बोळ विसरल्याने रस्ता आठवतं नव्हता. आणि थोड्या दिवसांनी तो एरिया माहिती झाल्यावर हेही लक्षात आलं की मी जिथं उभी होते, तिथून डावीकडून आणि उजवीकडून दोन्ही बाजूंनी ऑफिसला जायला रस्ता आहे 🙂

माझे केकचे प्रयोग

माझे केकचे प्रयोग

महिन्या-दिडमहिन्यापूर्विची गोष्ट आहे ही. लेकीचा दुसरा वाढदिवस २-३ दिवसांवर आला होता. सगळी तयारी जवळजवळ झाली होती. वाढदिवस विकडे ला होता. आणि बर्थडे पार्टी विकेन्डला ठेवली होती. त्यामुळे विकडेला मोठं सेलेब्रेशन करायचं नसलं तरी तिला नविन ड्रेस घालणं, औक्षण करणं, जवळच्या २-३ बच्चे कंपनीला बोलावून केक कापणं असं करण्याचा प्लॅन होता. मनात असं खूप होतं की तिच्या वाढदिवसाला निदान छोट्या सेलेब्रेशनला केक आपणचं करायचा.
पण इथं केक येतोय कुणाला. मग म्हटलं मॉलमधून केक मिक्स घेउन येऊ आणि करून टाकू केक. हा.का.ना.का. त्याप्रमाणं केक मिक्सचं पॅकेट आणलं. घरी आल्यावर त्यावरची केक रेसिपी वाचली तर त्यात एग घाला असं लिहिलं होतं 😦  आता मूळात केकचं करायला येत नाही म्हंटल्यावर त्या केक मिक्सचा एग न घालता कसा केक बनवायचा, हे कसं जमावं. एग ऐवजी काय घालायचं कुणाला माहितं.
आता काय करावं बरं?
मग गुगलबाबाला पाचारणं केलं, म्हटलं, एगलेस केक शोधं बरं जरा. एक एगलेस रेसिपी ट्राय केली. मस्त झाला केक. मग थोडा उत्साह आणि कॉन्फिडन्स दोन्ही वाढला.
मग नेटावर नेटाने बरीच शोधाशोध सुरू केली एगलेस केक रेसिपीची. मला जनरली रेसिपी विडिओ आवडतात कारण एन्ड रिझल्ट लगेच पहायला मिळतो म्हणून 🙂  तशी १ छान रेसिपी मिळाली. लगोलग लिस्ट करून सर्व साहित्य आणण्यात आले आणि बर्थ-डे च्या दिवशी दुपारी केक करायला सुरूवात केली. रेसिपीची एक आणि एक स्टेप जशीच्या तशी फॉलो करण्यात आली. तरी मनात सारखं येत होतं, हे आपलं केक बॅटर काहीतरी वेगळंच दिसतयं :-/ आणि त्या केकवालीचं किती छान टेक्सचर आलयं केक बॅटरचं. का बरं असं दिसतयं हे, आपला पहिला केक तर छान झाला होता, त्याचं बॅटर असंच दिसत होतं ना त्या केकवालीसारखं. मग काय झालं आहे या वेळेला :-० कुणास ठाउक? मग म्हंटलं काही प्रमाण चुकलं असेल का. मग मनानीचं थोडे पदार्थ कमी जास्त घालून थोडी डागडुजी करण्याचा प्रयत्न झाला. मग म्हंटलं ठीक आहे. चला. ओव्हन्मध्ये ठेवू आता. केक तयार होऊन बाहेर येउन कुलिंग रॅक वर स्थानापन्न झाला. माझं परत कंपॅरिझन सुरू झालं तिचा केक, माझा केक. केक तसा छान झाला होता. चव पण वाइट नव्हती. पण माझा जरा जास्त कृष्णवर्णिय वाटतं होता. पण म्हंटलं होतं असं कधी कधी आपला या रेसिपीचा पहिलाचं प्रयोग आहे. मेंदीचा कोन करून त्यात बटर आयसिंग घालून केकवर नक्षी काढून झाली 🙂
केक गोंडस दिसत होता. हा असा,

संध्याकाळी बच्चे कंपनी आली. बर्थडे गर्लच आणि बाकी मुलांचही औक्षण झालं. केक कापला. मुलांनी आणि त्यांच्या आयांनी (माझ्या मैत्रिणींनी) केक खाल्ला.  मैत्रिणींनीही ‘चांगला झाला आहे बरं का केक’ असं म्हंटलं. (केक घरी केलाय हे सांगितल्यावर असं म्हणावचं लागत नां 🙂 ) आणि मुलांनी पण मागून मागून केक खाल्ला.
माझा उत्साह आणखी वाढला. आणि मनात आलं की विकेन्ड पार्टीला पण आपणच केक बनवायचा का. आता पार्टीला २/३ दिवस उरले होते. मी ठरवलं की मागचा केक काही फार ग्रेट झाला नाहीये. आता एखादी नवीन रेसिपी ट्राय करू. मग अजून एक रेसिपी शोधून काढली. आणि म्हंटलं आज ही करून पाहू. मग सामानाची जमवाजमव सुरू केली. रेसिपी करायच्या आधी मी टेबलवर/काउंटरवर सगळे घटक (इन्ग्रेडिअंट हो) काढून ठेवते. तेव्हा मैदा काढताना म्हंटलं परवाच केक केला आहे. सो मैद्याचे पॅक बाहेरच आहे. त्यातून मैदा काढताना सहज लक्ष गेलं माझं मैद्याच्या पॅककडं आणि युरेका युरेका… मला हसावं की रडावं कळेना. मग मी हसत सुटले आणि नवर्‍याला लगेच फोन करून ही गोष्ट सांगितली. तोही हसायला लागला. त्या पॅकवर ‘Rice Flour’ असं लिहिलं होतं 🙂 इन शॉर्ट मी मागच्या वेळेस तांदळाचा बर्थडे केक केला होता 😀 म्हणूनचं ते टेक्सचर वेगळं वगैरे वाटतं होत. आणि मी उगाच त्या केकावलीला आय मीन केकवालीला (मनातल्या मनात) नावं ठेवत होते. मग मनातल्या मनातचं  केकवालीला (आणि तांदळाचा केक खाल्लेल्या माझ्या मैत्रिणींना, बच्चेकंपनीला) सॉरी म्हणून घेतलं.
आता नव्या उमेदिने कामाला लागले आणि हाती घेतलेली रेसिपी पूर्ण केली. बेसिक चॉकलेट केक तयार झाला. हा असा,

यावेळी केक छान जमून आला. नवर्‍यालाही आवडला. आणि मनात ठरवलं की बस्स! विकेन्ड पार्टीला आपणचं केक बनवायचा! पण आता नेक्स स्टेप.. आता माझा आवडता एगलेस ब्लॅक फॉरेस्ट केक बनवायचा. मॉन्जिनीजची खूप आठवण आली. मॉन्जिनीजला मिस करत होते ना 😦 मग परत नेटवर शोधाशोध सुरू झाली. एगलेस ब्लॅक फॉरेस्ट पेस्ट्री. पण ही पेस्ट्री काही मिळेना. पेस्ट्री म्हंटलं की स्नॅकचेच काहीबाही आयटम पेश व्हायला लागले :-/ मॉन्जिनीज केक/पेस्ट्री असं शोधून पण काही मिळेना. मग शेवटी ‘एगलेस ब्लॅक फॉरेस्ट केक’ चा शोध सुरू झाला. या विषयावर जोरदार R&D सुरू झाले. आणि बरीचं चांगली माहिती मिळत गेली.
नवर्‍याला काही अस्मादिक बर्थडे केक करणार असल्याचा बेत सांगितला नाही. कारण तो लगेच म्हणाला असता की नको नको तू काही करत नको बसू. आपण विकतच आणू केक. आपल्याला अजून पार्टीची तयारी करायची आहे वगैरे वगैरे. म्हणून मग ब्लॅकने (छुप्या पद्धतीने) ब्लॅक फॉरेस्टचे सर्व सामान घरी आणून ठेवले. आणि मग बर्थडेच्या दिवशी सकाळी प्लॅन जाहीर केला की मी (तुझ्या मदतीने – हे सायलेंट असतं ;-)) घरीचं केक करणार आहे. चांगला झाला तर संध्याकाळी हा केक कट करू. नाही झाला तर मग नवीन आणू.
मग खूप मेहेनत घेऊन, अहोंची (केक मिश्रण फेटायला) मदत घेऊन, त्याबदल्यात त्याला थोडे थोडे आयसिंग करायला देऊन 😉 एकदाचा केक सुफळ संपूर्ण झाला. आणि खरचं आमची मेहेनत फळाला आली आणि मस्त केक तयार झाला.
बा अदब, बा मुलाहिजा, होशिय्यार…… एगलेस ब्लॅक फॉरेस्ट पेस्ट्री (बरीचशी माँजिनीज सारखी) येत आहे…

आणि हा फ्रीज मध्ये ठेवलेला केक मीच लहान होऊन सारखा सारखा फ्रीज उघडून पहात होते 🙂 आणि जेव्हा आमच्या छोट्या परीला हा केक दाखवला तेव्हा तर तिचा आनंद गगनात मावेना. ती नुसती तेतू, तेतू (केकू उर्फ केक) करून नाचायला लागली. तिची खुललेली कळी, फुललेला चेहेरा आणि तिच्या चेहेर्‍यावरून ओसंडून चाललेला आनंद बघून केकपायी केलेल्या सर्व कष्टाच सार्थक झाल्यासारखं वाटलं 🙂 आणि वाटलं की… ‘याचसाठी केला होता अट्टाहास’ 🙂

तर असे होते माझे केकचे प्रयोग…
… (की माझी केक गाथा की केक कथा का केक पुराण ;-))  …. जे काहि असेल ते असो.

तर अशी ही साठा उत्तराची केक कहाणी पाचा उत्तरी सुफळ संपूर्ण.

टीपः  या वर दिलेल्या केकचा..
मेकिंग ऑफ ‘एगलेस ब्लॅक फॉरेस्ट केक’
हा एपिसोड पा.कृ. मध्ये लवकरच पोस्ट करीन 🙂

सेक्युरीटी चेक

आयुष्यात अनेक गमती जमती घडत असतात. असाच एक मजेशीर प्रसंग.

      २/३ वर्षापूर्वीची गोष्ट. वेळ आहे सकाळी ८ वाजताची. स्थळ आहे एका नामांकित आय. टी. कंपनीचे प्रवेशद्वार. बसमधून खाली उतरून सेक्युरिटीसमोरील  मुलींच्या रांगेत मी उभी होते. रोज सेक्युरीटीकडून बॅग चेक केली जाते, तशी आजही केली जात होती. आणि लाइन भरभर पुढे सरकत होती.
      माझा नंबर आला. नेहमीप्रमाणे मी माझी खांद्याला अडकवलेली पर्स उघडली. आणि लेडी सेक्युरिटी गार्ड  समोर धरली. तिने मग माझ्याकडे (आश्चर्याने?/संशयाने?) पाहिले आणि ती मला म्हणाली, “तुम्ही शेवया विकता का?” 😉  :-O मला क्षणभरं खूप राग आला आणि नंतर खूप हसू आलं.                                                                                                                                                                     त्याचं झालं असं होतं की माझ्या घराजवळ एके ठिकाणी हाताने बनवलेल्या शेवया छान मिळतात. त्याच एक लहान पॅक मी माझ्या एका संसारी मैत्रिणीसाठी आणलं होतं आणि ते नेमकं ट्रान्स्पारंट कव्हरमध्ये होतं.
That was one of the embarrassing moments of my life 🙂