दिवे आगर – शांत, सुंदर आणि रम्य समुद्रकिनारा

पुण्यापासून सुमारे चार तासाच्या अंतरावर असणारं दिवे आगर हे एक छान पर्यटन स्थळ आहे. लोण्यासारखी मऊ वाळू, दूरवर पसरलेला अथांग समुद्र, किनार्यावरची वनराई, एका बाजूला दिसणारा डोंगर खूपच रमणीय दृष्य असते हे. ताम्हिणी घाटातून जाणारा रस्ता आता खूप छान झाला आहे. त्यामुळे पूर्वी ६ तासावर असणारे दिवे आगर आता ४ तासावर आले आहे.

पुण्याहून दिवे आगरला ताम्हिणी घाटमार्गे जाताना वाटेत Orchid Resort आहे. इथे खाण्याची सोय होऊ शकते. इथे त्यांच एक छोटसं पण स्वच्छ आणि सुंदर रेस्टॉरंट आहे. लहान मुलांना खेळण्यासाठी एक झोपाळा, एक घसरगुंडी आणि एक सी-सॉ आहे. सगळ्यात महत्त्वाचं म्हणजे (कमोड असलेलं) स्वच्छ वॉशरूम आहे.

दिवे आगर मध्ये बापट नावाच्या गृहस्थांकडे जेवणाची उत्तम सोय असते. साधं महाराष्ट्रीयन फूड असतं. पण गरम गरम आणि चविष्ट जेवण इथे मिळतं.

दिवे आगर समुद्रकिनार्याच्या बरोबर समोर अगदी १०० मीटरवर Exotica नावाचं छानसं बीच रेसॉर्ट आहे. स्वछ आणि रम्य परिसर, बरं जेवण, उत्तम आणि वैविध्यपूर्ण आणि चविष्ट नाष्टा, करमणूकीसाठी फूसबॉल, टेबल टेनिस, बॅडमिंटन, कॅरम, झोपाळे अशी सोय, चांगलं आतिथ्य, चांगला स्टाफ ही Exotica ची काही वैशिष्ट्य. इथे सगळ्या A.C. कॉटेजेस आहेत. त्यामध्ये गरम/गार पाण्याची सोय, छोटा टीव्ही, डबल बेड, स्टोरेज अशा सोयी आहेत. फक्त कॉटेजेस थोडी लहान आहेत. (http://www.parnakutiresorts.com/ExoticaBeachResort.aspx)

रेसॉर्टमध्ये सकाळी ७ वाजल्यापासून चहा, कॉफी, दूध, ब्रेड- बटर उपलब्ध असते. नाष्टा सकाळी ८:३० वाजता सुरू होतो. नाष्ट्यामध्ये विविध प्रकारचे पदार्थ मिळतात. एक दिवस शिरा, पोहे, उत्तपा, डोसा, इडली चटणी, सांबार, ब्रेड-बटर, ब्रेड जाम, छोले भटुरे, चहा, कॉफी, दूध तर एक दिवस उपीट, पोहे, उत्तपा, डोसा, मेदूवडा चटणी, सांबार, खिचडी, ब्रेड-बटर, ब्रेड जाम, चहा, कॉफी, दूध असे नाना प्रकार असतात. असा हा स्वादिष्ट ब्रेकफास्ट बफे तसेच लंच/डिनर, दुपारचं चहा-कॉफी हे सगळं रहाण्याच्या पॅकेजमध्ये समाविष्ट असतं. संध्याकाळी ८:३० वाजता डिनर बफे सुरू होतो. लंच आणि डिनर चवीला ठिकच वाटलं. रेसॉर्टचा स्टाफ चांगला वाटला. सौजन्यशील वाटला.

20150529_060542

20150529_083127

20150529_083222

20150529_083237

20150529_083040

20150529_084655

समुद्रकिनारा खूप छान आहे. समुद्राची वाळू अक्षरशः लोण्यासारखी मऊ आहे. समुद्रामध्ये आत गेल्यावरही एकदम सपाट भूभाग पायाला जाणवतो. कुठेही टोचणारी वाळू, बोचणारे खडे, उंचसखल जमीन नाही. समुद्रकिनार्‍यालगत दाट हिरवीगार वनराई आहे. एका बाजूला डोंगर आहे. खूप सुंदर द्दष्य असते ते. इथे सूर्यास्तही छान दिसतो. मस्त गार वारा वहात असतो आणि समोर अथांग समुद्राच्या लाटा आपल्याला भेटायला येत असतात.

IMG-20150530-WA0020

20150529_061714

20150529_061009

tivalyabavalya.wordpress.com

20150529_061341

20150529_061059

फक्त एक जाणवलं ते म्हणजे निसर्गानं भरभरून सौंदर्याची उधळण केली असली तरी मनुष्याने तो विद्रूप करायला सुरूवात केली आहे. समुद्र किनार्‍यावर खाद्यपरार्थांच्या गाड्यांची लाइन लागली आहे. समुद्रकिनार्‍यावरच्या वाळूत बराच कचरा पसरला आहे.

20150529_060948

प्लास्टिकच्या पाण्याच्या बाटल्या, कागदी प्लेट्स, कागद, प्लास्टिक असा हर तर्‍हेचा कचरा काही प्रमाणात किनार्‍यावर पहायला मिळतो. खाद्यपदार्थ विक्रेते, त्यांचे ग्राहक, पर्यटक, स्थानिक लोक आणि प्रशासन सगळ्यांचीच ही एकत्रित जबाबदारी आहे की ज्या समुद्रामुळे विक्रेत्यांना पैसा, ग्राहकांना सोय, स्थानिकांना रोजगार, पर्यटकांना आनंद, प्रशासनाला महसूल मिळतो, तो समुद्र विद्रूप होऊ नये, निसर्गतःच जसा रम्य आहे तसाच तो रहावा यासाठी जास्तीत जास्त प्रयत्न झाले पाहिजेत.

त्यासाठी

१) खाद्यपदार्थाच्या गाड्या समुदाच्या वाळूवर नसाव्यात. समुद्रापासून थोड्या लांब असाव्यात.

२) समुद्रकिनार्‍यावर चारचाकी/दुचाकी गाड्या आणण्यास कडक बंदी हवी.

३) बीचवर ठिकठिकाणी कचरापेट्या ठेवायला हव्यात. लोकांनी त्यामध्येच कचरा टाकायला हवा. कचरापेटीतला कचरा वेळच्या वेळी उचलला जायला हवा. सर्वांनी शक्य तितका कमी कचरा केला पाहिजे.

४) खाद्यपदार्थ विक्रेत्यांना तसेच अन्य विक्रेत्यांना, त्या त्या व्यवसायामुळे निर्माण होणार्‍या कचर्‍याची सोय करणे बंधनकारक हवे.

५) समुद्रावरच्या जेट स्की, पॅरासीलिंग, कॉड बाइकिंग, बग्गी यासारख्या अ‍ॅक्टिवीटीजवर काही प्रमाणात प्रशासनाचे लक्ष/नियंत्रण हवे. त्या अ‍ॅक्टिवीटीजच्या व्हेंडर्सना काही सेफ्टी नॉर्म्स पाळणे आवश्यक केले गेले पाहिजे.

६) पर्यटकांनीही या समुद्राचा आनंद घेताना त्याचा आदरही ठेवला पाहिजे. आपल्यामुळे या पर्यटन स्थळाचे काही नुकसान होऊ नये याची काळजी घेतली पाहिजे.

निसर्गानी आपल्याला, आपल्या भारताला भरभरून दिलं आहे. फक्त आपण त्याकडे डोळसपणे, समंजसपणे पाहून त्याचा आनंद घेतला पाहिजे आणि या अमूल्य संपदेची काळजी घेतली पाहिजे.

Advertisements

स्ट्रॉबेरी पिकिंग

ती शनिवारची सकाळ होती. विकेंड असल्याने आरामात उठून निवांत दिनक्रम चालू होता. ९ वाजले होते. सकाळचा चहा नुकताच झाला होता. तेवढ्यात फोन खणखणला. मैत्रिणीचा फोन होता. ती म्हणाली आज स्ट्रॉबेरी पिकिंगला जाऊया का, बारा साडेबाराला. कुठेही भटकायला जायचं म्हंटल की मी काय तयारच असते. नेटवर वेदर पाहिलं. चांगलं होतं. पाऊस नव्हता. घरातून लंच करून लगेच निघू. म्हणजे तिथं मस्त टाईमपास करता येईल, असं ठरलं. बच्चे कंपनीची व्यवस्थित पेटपूजा झाली असली की मग मोठ्यांनाही पिकनिकचा मनसोक्त आनंद घेता येतो 🙂

मग आम्ही ४-५ कुटूंब मिळून स्ट्रॉबेरी पिकिंगला जायचं ठरवलं. सगळ्यांच्या घरी एकदम घाई-गडबड सुरू झाली. लंचचे शोर्टकट मेनू बनवून, छोट्या पिल्लांच पटापट आवरून, त्यांना खाऊ-पिऊ घालून सगळी जण तयार झाली. एकच्या सुमारास सगळ्यांच्या गाड्या ‘पोर्टर फार्म्स अ‍ॅंड नर्सरी’ च्या रस्त्याला लागल्या.
I was so excited about it. मी पहिल्यांदाच चालले होते ना स्ट्रॉबेरी पिकिंगसाठी.

थोडे अंतर जातो न जातो तो पावसाची सर आली. आम्ही म्हंटलं झालं, आता कुठलं आलयं स्ट्रॉबेरी पिकिंग. या पावसाला पण ना , आत्ताच यायच होतं..   खरं तर नवर्‍याने एकदा छत्री घ्यायची आठवण केली होती. पण weather.com वर (नवर्‍यापेक्षा ;-)) जास्त विश्वास ठेवल्याने त्यालाच मी म्हंटलं होतं की, अरे त्यांनी लिहिलं आहे ना पाऊस पडणार नाही, मग मुळीच पाऊस पडणार नाही.. पण माझा विश्वास खोटा ठरवून पावसाने हजेरी लावली होती.

आमच्या सुदैवाने एक सर येऊन गेल्यावर पाऊस थांबला. छान उघडलं. आभाळ स्वच्छ झालं. अर्ध्या तासात आम्ही फार्मवर पोचलो. आपापल्या हातातल्या छोट्या छोट्या खेळण्यातल्या बास्केट्स सांभाळत बच्चेकंपनी स्ट्रॉबेरी गोळा करायला तयार.

गाडीतून उतरल्यावर लगेच फोटोसेशनला सुरूवात झाली. एका बाईंनी.. नको ताईंनी म्हणू 😉 पुढे होऊन आमच्याकडचे चारी कॅमेरे घेऊन प्रत्येक कॅमेरॅने आमचे ग्रुप फोटो काढून दिले. त्या फार्मच्या ओनर होत्या. त्यांनी वेलकम केले आणि सांगितले की स्ट्रॉबेरी रोपांच्या प्रत्येक रांगेच्या मधल्या आणि शेवटच्या भागात जास्त भाग स्ट्रॉबेरीज मिळतील.

सकाळी ८ वाजल्यापासूनच फार्म ओपन होते म्हणून कदाचित एन्ट्रन्सजवळच्या स्ट्रॉबेरी बर्‍यापैकी संपल्या होत्या. बास्केट्स त्यांच्याच घ्यायच्या होत्या. म्हणून मग खेळण्यातल्या बास्केट्स परत गाडीत गेल्या. मग प्रत्येक कुटूंबाने एक बास्केट घेऊन मुलांच्या हातात दिली.

फार्मला पर पर्सन एन्ट्री फी वगैरे काही नव्हती. आणि बास्केटचा चार्ज होता ८$ पर बास्केट. म्हणजे आपण त्या फार्ममधून १ बास्केट भरून स्ट्रॉबेरी निवडून घ्यायच्या आणि त्याचे ८$ द्यायचे. शिवाय फार्मवर आपण हव्या तेवढ्या स्ट्रॉबेरी खाऊ शकतो. त्याचा काही चार्ज नसतो.

साधारण Mid April ते early June हा स्ट्रॉबेरी पिकिंगचा सिझन असतो. म्हणजे जेमतेम दोनच महिने. मी स्ट्रॉबेरीची शेती पहिल्यांदाच पहात होते. दूरवर पसरलेल्या, एकमेकांपासून समान अंतरावर असणार्‍या स्ट्रॉबेरी रोपांच्या रांगा छान दिसत होत्या. दोन रांगामध्ये जायला-यायला म्हणून साधारण दीड फूटाचे अंतर होते.

मग स्ट्रॉबेरी गोळा करत, निम्म्या तोंडात टाकत आम्ही पुढे जात होतो. अधून-मधून हसी-मजाक, खेचाखेची, गप्पाटप्पा चालू होत्या. दुकानात मिळणार्‍या आणि फार्मफ्रेश स्ट्रॉबेरी यांच्या चवीतला फरक चांगलाच जाणवतो. फार्मफ्रेश स्ट्रॉबेरी खूपच छान लागतात आणि खूपच कमी आंबट वाटल्या.

मुलांनी तर फूल्टू धमाल केली. स्वत: स्ट्रॉबेरी तोडून खाण्याचे त्यांना खूपच अप्रूप वाटत होते. सगळ्यांनी स्ट्रॉबेरीवर मनसोक्त ताव मारला. आणि हात तोंड सगळे लाल – लाल करून घेतले. मग परत एकदा या मेकअपसह सगळ्या वानरसेनेचे आणि आमचेही फोटोसेशन झाले.

खूपच मजा येत होती ताज्या ताज्या लालचुटूक स्ट्रॉबेरी तोडून खायला. मस्तच. yummy….
दीड-दोन तास कसे गेले कळलचं नाही. ह्या पहा आम्ही तोडलेल्या स्ट्रॉबेरी…

आमच्या बास्केट्स आता स्ट्रॉबेरीनी काठोकाठ भरत आल्या. तरी फार्ममधून पाय निघत नव्हता. शेवटी ते काम पावसानेच केले. धो-धो पावसाची एक मोठी सर आली. आणि मग मात्र सगळे पळत पळत फार्मबाहेरच्या टेंटमध्ये आले. तिथे मग थोडा वेळ थांबून, बास्केटचे पैसे देऊन, स्ट्रॉबेरी बास्केट घेऊन आम्ही परतीचा प्रवास सुरू केला.

————————————————————————————————

फार्मवरचे इतर फोटो,

नॉर्थ कॅरोलिना झू

खूप दिवस मनात होते नॉर्थ कॅरोलिना झू पहायला जाउया, पिल्लूला पण मजा येईल झू पहायला. पण हिवाळ्यामुळे थांबावं लागत होतं. खूप थंडी ,बोचरं वारं आणि लहान दिवस यामुळं इतके दिवस हा बेत पुढे ढकलला जात होता.पण एप्रिलमध्ये टेंपरेचर चांगल सुधारू लागलं, पारा वर चढू लागला आणि दिवसही छान मोठा होत गेला. मग वेदर पाहिलं आणि ठरवलं की या विकांताला झू पहायचं, ७ एप्रिल २०१२.

झू ची साइट पाहिली. अगदी सविस्तर माहिती दिली होती. इथलं हे आवडतं आपल्याला. साइटवर अगदी इत्थंभूत माहिती दिली असते, की झू ला पोहोचायचे कसे, झू सुरू आणि बंद होण्याच्या वेळा काय आहेत, तिकिटांचे रेट काय आहेत, स्किम्स काय आहेत, तिथे काय काय अ‍ॅट्रॅक्शन्स आहेत, झूच्या आतील भागाचा मॅप, झूमध्ये कोणकोणती रेस्टॉरंट्स आहेत, त्याचा मेनू काय आहे, ‘what to bring’ लिस्ट, झू चे नियम, तिथे उपलब्ध असणार्‍या आणि नसणार्‍या सोयी-सुविधांची लिस्ट वगैरे वगैरे..

http://www.nczoo.org/
North Carolina Zoo (NCzoo)
4401 Zoo Parkway,
Asheboro, NC  27205

नॉर्थ कॅरोलिना झू चांगलचं मोठं आहे. त्याचे मुख्यत: २ भाग आहेत,
१) नॉर्थ अमेरिका रिजन
२) अफ्रिका रिजन
त्या त्या रिजन मध्ये तिथे तिथे आढळणारे प्राणी पहायला मिळतात. झू खूप मोठं असल्याने शक्यतो एका दिवशी एकच रिजन कव्हर होतो. आमचाही वन डे ट्रीपचा प्लॅन होता. मग अफ्रिका रिजनचे प्राणी जास्त इंटरेस्टिंग वाटल्याने तोच रिजन पहायचा ठरवला. शिवाय जिराफ डेक, डायनोसॉर चा 4-D शो आणि अ‍ॅनिमेट्रॉनिक डायनोसोर्स पहायचे हेही रडारवर होते. कॅरोसेल (आपलं मेरी गो राउंड असतं ना तसं) पण आहे तिथं. पण ते सगळीकडंच असतं म्हणून म्हंटलं वेळ मिळाला तरच कॅरोसेल राइड घेऊ.

असा सगळा बेत ठरला, तारीख ठरली. झू आमच्यापासून साधारण दीड-पावणेदोन तासावर आहे. ९ ते ५ अशी त्याची वेळ असल्याने घरातून सकाळी ७ ला निघण्याचा अतिमहत्वाकांक्षी प्लॅन केला 🙂 (तो तसाच बनवावा लागतो ;-)) त्याप्रमाणे सकाळी ६ वाजता डोळे चोळत उठलोही. मग चहा, आवराआवरी, पिल्लासाठी २/३ आलू पराठे बनवणे. अधेमधे पॅकिंग करणे. म्हणजेच पाणी-स्नॅक्स-कॅमेरा-छत्री इ.इ. वस्तू शिवाय छोटीचा खाऊ-स्नॅक्स-पराठे-पाणी-ज्यूस-कपडे हे सगळं  सॅकमध्ये भरणे. मग पिल्लाला उठवून दौडादौडा भागाभागासा करत तिचं आवरून, दूध पिण्यासाठी साम-दाम-दंड-भेद करत तिला काही खाऊ-पिऊ घालून एकदाचे ८:३० ला घरातून निघालो.

ट्रीप म्हंटलं ना की मला जाम मजा येते लहान मुलासारखी. आपण कुठेतरी मस्त भटकायला चाललो आहोत म्हणून मी खूष असते. सकाळचा मस्त गारवा होता. ट्रॅफिक पण कमी होतं. कारमध्ये आवडीच्या गाण्यांची सिडी लावली होती. तासाभराने सबवे ला थांबून मस्त सँडविच खाल्लं. वेजिटेरिअन लोकांसाठी सबवे ही खूप छान सोय आहे. हेल्दी आणि टेस्टी. आता साधारण दहा वाजले होते.

मग परत झूच्या दिशेने आगेकूच. पण जसं झू जवळ येऊ लागलं, झूपासून अगदी १-२ mile अंतरावर आलो, तसं गाड्यांची गर्दी वाढू लागली. आणि पुण्याच्या हिंजवडीला जसं वरातीतून गेल्यासारखी गाडी चालवावी लागते तशी गाडी चालवावी लागतं होती. कारण सगळेच जण बच्चे कंपनीला घेऊन (गर्दी टाळायला म्हणून ;-)) लवकर येऊन पोचले होते.

झालं. पार्किंगपर्यंत जायला अर्धा तास आणि तिथून पुढे परत तिकिट काढायला भली मोठी रांग. वर उन्हाचा तडाखा. तिकिटं काढून प्रवेश मिळवायला जवळजवळ दीड तास लागला. शेवटी साडेबाराला आत पोचलो. मग थोडं फ्रेश होऊन मस्तपैकी झू फिरलो, जिराफ डेक पाहिला. तिथे जाऊन जिराफांना झाडाचा पाला खाऊ घालण्याचा कार्यक्रम झाला. खूप मजा आली आणि खूप जवळून जिराफ पहायला मिळाले. खरचं इतका राजबिंडा असतो हा प्राणी. तेव्हापासून जिराफ माझा एकदम फेवरेट प्राणी झाला.
मग सिंह, झेब्रे, शहामृग, हरिण, गेंडे, अफ्रिकन हत्ती, गोरिला, लेमूर(माकडाची एक जात), फ्लेमिंगो असे भरपूर प्राणी-पक्षी पाहिले. मजा आली.

नंतर मग डायनो 4-D शो पाहिला. सह्ही.. होता. त्यानंतर अ‍ॅनिमेट्रॉनिक डायनोसोर्स चा छोटा पार्क पाहिला. काय सही बनवलेत डायनोसोर्स. मस्तच. बच्चेकंपनीला तर खूप आवडले. अगदी खर्‍या डायनोसोर सारखे दिसतात आणि (एका जागीच) मुव्हमेंट करतात, हात हलवतात, डोक हलवतात, डोळे फिरवतात, आवाज काढतात, काही डायनोसोर तोंडातून पाणी फवारतात (स्पिटिंग डायनोसोर) . मस्तच. डोळे तर इतके जबरी केलेत की काही काही डायनो आपल्याकडेच पहात आहेत असं वाटतं… 🙂

अशी मस्त सफर करून आणि एक छानसे सोवेनिअर घेऊन मग (परत ती सकाळची गर्दी नको म्हणून) झूच्या बंद व्हायच्या वेळेच्या अर्धा तास आधीच बाहेर पडलो आणि लगेच हायवे ला लागलो. परत एकदा सकाळचेच सबवे गाठले आणि १-१ फूटलाँग सँडविच फस्त करून परतीच्या वाटेवर निघालो. आणि ७ च्या सुमारास घरी परतलो. आणि भरल्या पोटी मस्त ताणून दिली 🙂

फोटो गॅलरी:

1) माझे लाडके जिराफ 🙂

2) अ‍ॅनिमेट्रॉनिक डायनोसोर्स:

3) झू मधले इतर प्राणी